Bezpiecznie do celu, czyli o przemieszczaniu koni ze złamaniami kończyn
Złamania w strefie I
Złamania członów palcowych, dalszego odcinka śródręcza bądź śródstopia
Złamania w obrębie dystalnej części kończyny są najczęściej występującymi w praktyce terenowej, a opatrunki usztywniające na tej okolicy są najczęściej zakładane w praktyce lekarza hipiatry (7). Stabilne, nieprzemieszczone złamania znajdujące się na przykład w obrębie kłykci bocznych śródręcza i śródstopia mogą być z powodzeniem chronione na czas transportu opatrunkiem Roberta-Jonesa. Z kolei dla uszkodzeń członu palcowego dalszego wystarczającą stabilizację stanowi puszka kopytowa. Niemniej większość złamań dystalnej części kończyny, jeśli koń ma bezpiecznie dotrzeć w miejsce przeznaczenia, wymaga wytrzymałego, zewnętrznego usztywnienia (4, 5).
Odpowiednia stabilizacja powinna zapewnić przeciwstawienie się siłom zginającym staw pęcinowy, gdyż w warunkach złamania będą one każdorazowo przemieszczać fragmenty uszkodzonej kości (9). Założenie to spełnia usztywnienie kończyny w pozycji, gdzie grzbietowe powierzchnie kości palca oraz dalszego śródręcza/śródstopia ułożone są w jednej linii (9). Pomocnik trzymający kończynę, odpowiednio powyżej nadgarstka lub stawu skokowego, pozwala na jej swobodne zwisanie, gdzie czubek kopyta ukierunkowany jest na podłoże, a stabilizowany odcinek układa się w linii prostej (5). Alternatywnie i jeśli to możliwe, kończynę można wyprostować i oprzeć wierzchołek kopyta o dowolną krawędź, na przykład betonowego bloczka lub progu (7). Opatrunek powinien całkowicie obejmować dystalny odcinek kończyny od poziomu podłoża po podstawę stawu nadgarstkowego/stępu.
Należy pamiętać, że bliższa krawędź usztywnienia – zarówno szyny, jak i gipsu – stanowi silny punkt nacisku [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
