Bezpiecznie do celu, czyli o przemieszczaniu koni ze złamaniami kończyn
Materiały potrzebne do unieruchomienia kończyn
Większość usztywnień zewnętrznych, stabilizujących złamania kończyn, bazuje na opatrunku Roberta-Jonesa. Z definicji jest to wielowarstwowa konstrukcja, gdzie grube pokłady materiału wyściełającego uciskane są opaską elastyczną. Należna jej funkcja wynika z zapewnienia obfitej masy zdolnej przeciwstawić się ruchom wywołanym przez siły działające w miejsce urazu. Gotowy opatrunek Roberta-Jonesa powinien stanowić trzykrotność wyjściowej średnicy kończyny i – ujednolicając jej kontur – formować wokół równoległą tubę, przy czym w przypadku opatrywania całej długości należy uwzględnić jej zwężanie się w kierunku dystalnym (3).
Wykonując opatrunek Roberta-Jonesa, owija się obficie kończynę bawełnianą watą i uciska szeroką opaską elastyczną bądź gazą opatrunkową, uzyskując w ten sposób pojedynczą warstwę. Następnie kolejne nakłada się coraz ściślej, każdorazowo tworząc pokład o maksymalnej grubości 2 cm. Przekroczenie tej wielkości skutkuje przesuwaniem i zbijaniem się materiału, uniemożliwia odpowiednie rozłożenie sił i może być szkodliwe dla pacjenta, doprowadzając bardziej do usztywnienia stawów aniżeli miejsca złamania. Po osiągnięciu docelowej grubości opatrunku jego powierzchnie owija się opaską adhezyjną bądź innym materiałem spełniającym funkcję protekcyjną i podtrzymującą (ryc. 4.) (4, 8).
Wzmocnienie dla stabilizacji uzyskanej opatrunkiem Roberta-Jonesa osiąga się najprościej z użyciem szyn mocowanych do niego w konfiguracji odpowiedniej dla danego złamania. Idealne powinny być sztywne, wytrzymałe, lekkie i możliwe do założenia w warunkach terenowych na koniu stojącym. Rury z tworzywa PCV, skrócone do pożądanej długości i przecięte wzdłużnie, sprawdzają się w zaopatrywaniu rozmaitych złamań, zwłaszcza w [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
