Badanie moczu w diagnostyce laboratoryjnej chorób przeżuwaczy

Ocena stanu czynnościowego nerek

Rutynowe badanie moczu dostarcza istotnych informacji dotyczących występowania uszkodzenia układu moczowego. Natomiast w praktyce klinicznej w prawidłowym określeniu rokowania ważna jest ocena stopnia wydolności nerek. Temu celowi służy badanie stężenia kreatyniny, mocznika lub azotu mocznikowego (BUN – ang. blood urea nitrogen) we krwi. Oba parametry pozwalają jednocześnie ocenić wielkość (współczynnik) przesączania kłębkowego (GFR – ang. glomerular filtration rate). Przyczynami zmniejszenia wielkości przesączania kłębkowego mogą być najczęściej obniżenie perfuzji nerek różnego pochodzenia (spadek objętości krążącej krwi lub niewydolność krążenia) i/lub uszkodzenie miąższu narządu (utrata czynnych nefronów). Podwyższone stężenie mocznika, kreatyniny lub BUN w surowicy krwi wskazują na ostrą, przewlekłą niewydolność nerek lub mocznicę. Przyczyny ostrej lub przewlekłej niewydolności nerkowej u przeżuwaczy zostały przedstawione w tab. 2.

W badaniach do oceny filtracji kłębkowej wykorzystuje się również egzogenne substancje wprowadzone do krążenia (np. inulina, PAH) i określa się współczynnik oczyszczania krwi. Jednak w weterynaryjnej praktyce klinicznej najczęściej stosowane i wystarczające jest określanie stężenia we krwi kreatyniny, mocznika lub BUN. Z wymienionych parametrów największą wartość diagnostyczną ma stężenie kreatyniny, gdyż nie podlega wpływom żywieniowym. Na wzrost stężenia mocznika we krwi wpływa bogatobiałkowe żywienie, np. w okresie wiosennego wypasu.

Przykład kliniczny: przewlekła niewydolność nerek u buhaja

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas