Antybiotykoterapia u świń – repetytorium. Charakterystyka aminoglikozydów, fluorochinolonów i fenikoli
Antybiotyki aminoglikozydowe
Tego rodzaju antybiotyki to w większości naturalnie występujące substancje wytwarzane przez promieniowce z rodzaju Streptomyces oraz Micromonospora, które posiadają w swej budowie aminocukier połączony wiązaniem glikozydowym z pierścieniem heksozy. Wyjątkiem jest spektynomycyna, która pozbawiona jest aminocukru. Aminoglikozydy dobrze rozpuszczają się w wodzie, słabo w lipidach. Mają właściwości bakteriobójcze. Mechanizm działania aminoglikozydów związany jest z zaburzaniem syntezy ściany komórkowej bakterii oraz hamowaniem translacji w procesie syntezy białek bakteryjnych. Aminoglikozydy wiążą się nieodwracalnie z podjednostką 30S rybosomów bakteryjnych. Wśród innych możliwych mechanizmów działania aminoglikozydów wymienia się: dezintegrację błony komórkowej i wzrost jej przepuszczalności dla jonów, zaburzenie syntezy kwasów nukleinowych w komórce.
Siła działania aminoglikozydów jest wprost proporcjonalna do ich stężenia w miejscu infekcji. Antybiotyki z tej grupy wywierają tzw. efekt poantybiotykowy – charakteryzujący się występowaniem działania przeciwbakteryjnego nawet wtedy, gdy stężenie leku w surowicy spada poniżej minimalnego stężenia hamującego wzrost drobnoustrojów.
Aminoglikozydy wywierają szereg działań niepożądanych (nefrotoksyczność – wprost proporcjonalną do całkowitej dawki leku, ototoksyczność oraz porażenia mięśniowe).
Związki z tej grupy gwarantują szybkie działanie bakteriobójcze, względnie niski koszt leczenia, stabilność przy przechowywaniu, stosunkowo szeroki zakres działania, brak reakcji alergicznych i synergizmu z innymi antybiotykami. Do wad zaliczyć można: złe wchłanianie po podaniu doustnym, brak aktywności wobec bakterii beztlenowych, niski indeks terapeutyczny i możliwą toksyczność.
Farmakodynamika i farmakokinetyka antybiotyków aminoglikozydowych
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
