Algorytmy leczenia biegunek u cieląt
Przyjmuje się, że cielęta ze stopniem odwodnienia 8% lub więcej, powinny już być nawadniane dożylnie. W praktyce, gdy cielę nie jest w stanie samodzielnie pobierać płynów, powinno się rozpocząć nawadnianie dożylne. Płyn podany podskórnie wchłania się bardzo powoli, w dodatku przy dużym stopniu odwodnienia jego wchłanianie jest upośledzone, dlatego ta droga nie jest odpowiednia do uzupełniania niedoborów płynów pojawiających się w wyniku biegunki. Wśród najistotniejszych składników, które powinien zawierać płyn wykorzystany w nawadnianiu dożylnym, znajdują się: jony sodowe, chlorkowe, składniki alkalizujące i źródło energii (najczęściej glukoza). Do skutecznej terapii nawadniającej praktycy mogą wykorzystywać izotoniczny lub hipertoniczny (7,2%) NaCl, izotoniczny (1,3%) lub hipertoniczny (8,4%) NaHCO3 lub roztwór Ringera zawierający octany albo mleczany oraz roztwory glukozy o różnym stężeniu.
Ilość wymaganych płynów (L) zależy od stopnia odwodnienia i masy ciała zwierzęcia (% odwodnienia x masa ciała = ilość L). Szybkość wlewu dożylnego (najczęściej do żyły szyjnej zewnętrznej lub brzeżnej ucha) nie powinna przekraczać 80 ml/kg/godzinę. Oznacza to, że ciężko odwodnione cielę o masie ok. 47 kg może, w teorii, otrzymać 3,8 L w ciągu godziny, ale aby nie dopuścić do przewodnienia i obrzęku płuc, zalecany jest wolniejszy wlew, tj. 30-40 ml/kg/godzinę (3). Dodatek glukozy do płynu pomaga uzupełnić negatywny bilans energii, jednak nie powinno się jej podawać samodzielnie ani w zbyt szybkim wlewie, ponieważ efektem tego może być glikozuria. Ilość podanej glukozy nie powinna przekraczać 0,5/kg m.c./godzinę wlewu (1). Oznacza to, że cielęciu o masie 45 kg w przypadku wlewu i.v. trwającego 2 [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
