Znieczulenie pacjenta stomatologicznego. O czym należy pamiętać

Znieczulenia miejscowe w szczęce

Blok podoczodołowy

Miejsce zdeponowania leku miejscowo znieczulającego to okolica otworu podoczodołowego. Znieczuleniu ulega nerw podoczodołowy (ryc. 15-17), a co za tym idzie – siekacze, kieł, górna warga, skóra od końca nosa do otworu podoczodołowego, grzbietowa część jamy nosowej. Ciśnienie nad otworem powoduje dyfundowanie leku znieczulającego wstecznie w kierunku otworu skrzydłowo-podniebiennego, znieczulając połowę szczęki.

Wkłucie odbywa się po wymacaniu otworu podoczodołowego nad korzeniem dystalnym trzeciego zęba przedtrzonowego szczęki przezśluzówkowo w kierunku dogrzbietowo-doogonowym, nieznacznie przyśrodkowo. U kotów i psów krótkoczaszkowych nie należy wprowadzać igły do kanału, gdyż grozi to uszkodzeniem gałki ocznej, nerwów i naczyń (ryc. 18). U psów długoczaszkowych kanał może mieć długość 2-3 cm, wskazane jest więc głębsze wprowadzenie igły w celu uzyskania pożądanego obszaru znieczulenia. Zalecana objętość podania to 0,1-1,6 ml – w zależności od wielkości zwierzęcia.

Blok szczękowy

Miejsce zdeponowania leku miejscowo znieczulającego to wejście do kanału podoczodołowego. Blok nerwu szczękowego powoduje znieczulenie zębów szczęki strony znieczulanej, otaczających je tkanek miękkich, jamy nosowej i skóry wargi oraz grzbietu nosa. Znieczulenie to wykonuje się, jeśli niemożliwy jest blok podoczodołowy z powodu np. ropnia lub guza tej okolicy.

Przy wkłuciu zewnątrzustnym, po odkażeniu skóry, u zwierzęcia ułożonego na boku, igłę wkłuwa się prostopadle do skóry wzdłuż brzusznej granicy wyrostka jarzmowego w kierunku przyśrodkowo-donosowym [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas