Znieczulenie do zabiegów w obrębie stawu kolanowego
Znieczulenie zewnątrzoponowe
Znieczulenie zewnątrzoponowe (epiduralne) należy do najstarszych i zarazem najskuteczniejszych technik analgezji regionalnej stosowanych w weterynarii. Polega na wprowadzeniu igły do przestrzeni zewnątrzoponowej kręgosłupa, najczęściej w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, w której podaje się środki miejscowo znieczulające, czasem w połączeniu z adiuwantami. Powoduje to blokadę przewodzenia bodźców bólowych na poziomie rdzenia kręgowego i nerwów rdzeniowych zaopatrujących kończynę miedniczną.
Prawidłowe wykonanie tej techniki wymaga dużej precyzji oraz dobrej znajomości anatomii okolicy lędźwiowo-krzyżowej. U psów i kotów najczęściej wykorzystywany jest dostęp w przestrzeni międzykręgowej L7-S1. Zwierzę układa się zazwyczaj w pozycji bocznej lub mostkowej, z umiarkowanym zgięciem kręgosłupa, w celu maksymalnego otwarcia przestrzeni międzykręgowej. Prawidłowe umiejscowienie igły można potwierdzić m.in metodą tzw. „wiszącej kropli” lub poprzez brak oporu w trakcie wykonywania iniekcji − charakterystyczny dla przestrzeni zewnątrzoponowej (ryc. 1) (31). Coraz częściej w praktyce klinicznej wykorzystuje się również ultrasonografię, która umożliwia wizualizację przestrzeni zewnątrzoponowej oraz precyzyjnego prowadzenia igły (8, 20).
Środki miejscowo znieczulające stosowane w znieczuleniu zewnątrzoponowym to głównie: lignokaina, mepiwakaina, bupiwakaina i ropiwakaina. Leki te cechują różny czas rozwinięcia działania, różny stopień zabezpieczenia przeciwbólowego oraz odmienny czas analgezji. Efekty działania lidokainy utrzymują się około godziny, natomiast bupiwakaina i ropiwakaina zapewniają efekt przeciwbólowy przez 2-4 godziny. Bupiwakaina jest chętnie wykorzystywana w znieczuleniu zewnątrzoponowego, m.in. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
