Zespół Cushinga u psów – współczesne wytyczne diagnostyczne

Testy różnicujące

Test hamowania niską dawką deksametazonu (LDDST, ang. low dose dexamethasone suppression test) pozwala na ocenę funkcjonowania osi podwzgórze – przysadka – nadnercza. Fizjologicznie wzrost stężenia kortyzolu powoduje zmniejszenie wydzielania kortykoliberyny (CRH, ang. corticotropin-releasing hormone) i hormonu adrenokortykotropowego (ACTH, ang. adrenocorticotropic hormone), co w efekcie hamuje wydzielanie kortyzolu – jest to mechanizm sprzężenia zwrotnego ujemnego. Psy z HAC nie wykazują hamowania wydzielania kortyzolu po podaniu glikokortykosteroidu lub jest ono krótkotrwałe.

Protokół wykonania zakłada pobranie trzech próbek krwi – przed dożylnym podaniem 0,01 mg/kg m.c. deksametazonu, po 4 godzinach i po 8 godzinach od jego podania. Stężenie kortyzolu u psów bez nadczynności kory nadnerczy będzie w 4. i 8. godzinie pozostawać w zakresie 1-1,4 μg/dl (7,6-39 nmol/L). Będzie to zależne od metodologii oraz użytego materiału (surowica lub osocze). Stężenie kortyzolu w próbce z 8. godziny odpowiada na pytanie, czy pacjent ma hiperkortyzolemię, więc można to traktować jako badanie przesiewowe. Próbka z 4. godziny (stężenie kortyzolu i/lub procent supresji) może pomóc w zróżnicowaniu PDH i ADH – wydzielanie kortyzolu przez guz nadnerczy nie ulega zahamowaniu po podaniu deksametazonu. LDDST może być wykonywany o każdej porze dnia, ale należy zachować głodówkę u zwierzęcia podczas całej procedury. Czułość i swoistość testu hamowania niską dawką deksametazonu wynosi odpowiednio 85-100% i 67-80%.

W ostatnim czasie opracowano nowe wzorce hamowania i oceniono ich przydatność diagnostyczną. Brak supresji w 4. i 8. godzinie po [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas