Zastosowanie leków przeciwarytmicznych klasy III wg Vaughana-Williamsa u psów

Ryzyko związane z leczeniem antyarytmicznym

Leczenie farmakologicznie zawsze wymaga zwrócenia uwagi na możliwe powikłania. W przypadku leków antyarytmicznych szczególnie ważne jest ryzyko proarytmii. Podstawowy mechanizm działania leków III klasy warunkuje charakterystyczny rodzaj proarytmii – wydłużenia odstępu QT oraz wystąpienia częstoskurczu wielokształtnego torsade de pointes. Ryzyko związane z wystąpieniem proarytmii jest różne w zależności od leku, jest też związane z dawką.

Najwyższe ryzyko jest w przypadku sotalolu (2-4%), dofetilidu (2%), ibutilidu (1-3%), za to amiodaron jest najbezpieczniejszy pod tym względem (8, 17). Do czynników zwiększających ryzyko proarytmii zalicza się między innymi:

• bradykardię,
• hipokaliemię i hipomagnezemię,
• niewydolność serca,
• niewydolność nerek,
• predyspozycje genetyczne,
• interakcje lekowe (18).

U psów do najczęściej występujących pozasercowych działań niepożądanych amiodaronu należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, brak apetytu), a także:

• mikrozłogi w rogówce (jednak występujące rzadziej niż u ludzi),
• neutropenia,
• trombocytopenia,
• bradykardia,
• hepatotoksyczność, objawiająca się bilirubinemią i wzrostem stężenia enzymów wątrobowych.

Dlatego u pacjentów zaleca się oznaczanie stężenia enzymów wątrobowych i bilirubiny.

Inne działania niepożądane występujące u ludzi (których pojawienia się nie można wykluczyć u zwierząt) to:

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas