Zakażenia retrowirusowe u kotów – temat nadal aktualny?
W 30-50% przypadków obserwuje się schorzenia jamy ustnej i zapalenia dziąseł. Sporadycznie wskutek uszkodzeń spowodowanych samym wirusem odnotowuje się również zaburzenia OUN i zmiany w obrębie oczu.
U zakażonych kotów mogą występować zaburzenia równowagi. Najnowsze badania wskazują również, iż zakażenie może mieć wpływ na stężenia hormonów w osoczu, czego wynikiem może być podwyższone T4 i fT4.
Diagnostyka FIV polega z reguły na detekcji przeciwciał metodą ELISA. Ze względu na przetrwały charakter zakażenia przeciwciała stają się wykrywalne mniej więcej po 23 tygodniach od zakażenia.
Ze względu na niską replikację wirusa detekcja antygenu jest szczególnie trudna w fazie przetrwałej i jako taka nie jest częścią rutynowej diagnostyki. Detekcję samego wirusa umożliwia badanie PCR przeprowadzone metodą ilościową i jakościową pozwalające na oznaczenie wiremii (czyli liczba kopii wirusa w osoczu), a także poziomu prowirusa (liczba kopii DNA genomu wirusa w odniesieniu do określonej liczby limfocytów).
Niestety detekcja genomu wirusa metodą PCR może niekiedy stanowić problem ze względu na istnienie licznych podtypów i wariantów, co może skutkować tym, iż w określonych okolicznościach rzadkie szczepy wirusa nie zostaną wykryte. Leki antyretrowirusowe (m.in.: zydowudyna, AZT, CART – Combined Antiretroviral Therapy) blokują zakażanie nowych komórek lub uniemożliwiają uwalnianie wirusa z komórek już zakażonych. U kotów leczonych lekami ARV wykonuje się oznaczenia wiremii metodą ilościowego PCR, co pozwala monitorować skuteczność leczenia.
Drugim istotnym [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
