Zaburzenia krzepnięcia u małych zwierząt. Cz. II. Rozpoznawanie zaburzeń hemostazy wtórnej

Przyczyny

Zaburzenia hemostazy wtórnej mogą mieć tło dziedziczne lub nabyte (tab. 2). Uważa się, że zaburzenia dziedziczne ujawniają się najczęściej w ciągu pierwszych 6-12 miesięcy zwierzęcia, zaś nabyte dotyczą głównie osobników dorosłych i w podeszłym wieku. Zarówno choroby dziedziczne (np. hemofilia), jak i zaburzenia nabyte (np. niedobór witaminy K) mogą prowadzić do wystąpienia spontanicznych krwotoków, trzeba jednak pamiętać, że niektóre zaburzenia dziedziczne o łagodnym przebiegu mogą ujawnić się dopiero po urazie lub w trakcie zabiegu chirurgicznego (np. niedobór czynnika VII, do którego rasą predysponowaną są beagle) (3).

Diagnostyka laboratoryjna

Dwa najpowszechniejsze oznaczenia wykonywane u psów i kotów z zaburzeniami hemostazy wtórnej to badanie czasu protrombinowego PT (ang. prothrombin time) i czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji aPTT (ang. activated partial thromboplastin time) (ryc. 2). Zamiennie z aPTT wykonuje się czasem badanie czasu krzepnięcia po aktywacji ACT (ang. activated clotting time), określa ono bowiem dokładnie te same elementy szlaku krzepnięcia (szlak wewnątrzpochodny i wspólny), uważa się je jednak za mniej czułe niż aPTT (ACT może być na przykład wydłużone, jeśli liczba płytek krwi < 40 000/µl) (3).

Do oceny szlaku zewnątrzpochodnego i wspólnego służy badanie PT. Jego modyfikacją jest test PIVKA (ang. Proteins Induced by Vitamin K Antagonism), czyli [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas