Wyzwania dietetyki i gastroenterologii psów ras małych i miniaturowych
Zapotrzebowania w fazach rozwoju
Efekt miniaturyzacji widoczny jest już przy odchowie szczeniąt. Najmniejsze szczenięta z miotu mają zwiększone ryzyko wystąpienia zespołu hipoglikemiczno-hipotermicznego oraz obniżony odruch ssania. Mniejszy pobór siary wpływa negatywnie na wczesny wzrost szczeniąt, należy też pamiętać, że siara stymuluje wielkość i powierzchnię chłonną jelit we wczesnym okresie neonatalnym. Zmniejszenie tempa wzrostu jelit może wpłynąć na zdolność szczenięcia do wchłaniania składników odżywczych. Z powodu połączonych efektów wspomnianych elementów, ryzyko śmiertelności noworodków o bardzo małej masie jest znacznie wyższe, szczególnie w pierwszych 48 godzinach życia. Sugerowano również, że zmniejszone spożycie siary u niektórych gatunków może prowadzić do zaburzeń autoimmunologicznych i innych dysfunkcji układu odpornościowego przez całe życie zwierzęcia (17, 18).
Szczenięta ras małych wymagają dostarczenia pokarmu o odpowiedniej koncentracji energii (gęstość energii ok. 4,5 kcal EM/g; ich zapotrzebowanie na energię jest o 33% wyższe niż szczeniąt ras średnich i dużych), odpowiedniej ilości białka (do ok. 30%; powinno ono gwarantować około 20-25% energii) oraz proporcji Ca:P (1,6:1-1,8:1) (9). Podczas fazy późnego wzrostu karmy dla szczeniąt ras małych i średnich mogą zawierać mniej wapnia (min. 0,8% s.m.) (9).
Najwyższe zapotrzebowanie kaloryczne przypada na okres odsadzenia. Szczenięta szybko rosną, przybierają na masie i dojrzewają szybciej niż maluchy ras dużych czy olbrzymich. Wskazuje się, że okres najintensywniejszego wzrostu to pierwsze 3-6 miesięcy (mini-małe). W tym czasie warto podzielić posiłek na 3 porcje (optymalnie 4-5), żeby zwierzęta jak najlepiej go wykorzystały.
Masa urodzeniowa szczenięcia zwiększa się dwudziestokrotnie do 7.-8. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
