Wykorzystanie testów antygenowych w diagnostyce protoparazytoz przewodu pokarmowego zwierząt towarzyszących
Do tej pory opisano osiem gatunków należących do rodzaju Giardia, przy czym największe znaczenie ma G. intestinalis, który ze względu na swoje zróżnicowanie genetyczne jest opisywany jako kompleks gatunkowy z ośmioma zespołami (A-H) i ośmioma podzespołami (odpowiednio AI, AII, AIII, AIV i BI, BII, BIII, BIV) mogącymi pasożytować na znacznej grupie żywicieli. Najmniejszą specyficznością żywicielską wykazują genotypy A i B, występujące zarówno u ludzi, jak i u zwierząt, natomiast bardziej specyficzne żywicielsko są genotypy C i D typowe dla psowatych oraz F typowy dla kotowatych.
Obecnie wykorzystuje się kilka metod diagnostycznych do rozpoznawania giardiozy u zwierząt. Wśród nich znajdują się diagnostyka mikroskopowa, metody molekularne i testy immunologiczne, np. immunochromatograficzne lub ELISA do wykrywania antygenu Giardia lub przeciwciał przeciw Giardia oraz test przeciwciał bezpośredniej fluorescencji (DFA), który wykrywa antygeny obecne na ścianie komórkowej cyst (12, 13, 19).
Tradycyjne metody mikroskopowe: rozmaz bezpośredni, rozmaz barwiony płynem Lugola, rozmaz utrwalony barwiony trichromem lub flotacja w nasyconym roztworze siarczanu cynku (ZnSO4), opierają się na wykrywaniu cyst lub trofozoitów w próbkach kału. U zwierząt towarzyszących pierwsze cysty pojawiają się w kale w okresie pomiędzy 3. dniem a 3. tygodniem po zarażeniu i są następnie wydalane przez kilka dni, do kilku miesięcy. Wydalanie cysty występuje zarówno u zwierząt z objawami klinicznymi, jak i bez nich. Nie istnieją dane potwierdzające korelację pomiędzy liczbą wydalanych cyst a zaawansowaniem objawów klinicznych choroby.
Większość źródeł podaje, że cysty Giardia [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
