Wykorzystanie ultrasonografii w diagnostyce zespołu krótkiej okrężnicy u kotów
Jelito ślepe
Przy prawidłowo wykształconym ujściu biodrowo-ślepo-okrężniczym jelito ślepe zazwyczaj kieruje się wierzchołkiem doogonowo (5). Dla kontrastu, w zespole krótkiej okrężnicy wierzchołek jelita ślepego prawie zawsze skierowany jest doczaszkowo (1).
Ponadto w opisywanej jednostce chorobowej jelito ślepe może być hipoplastyczne. W takiej sytuacji jego światło jest zwykle nikłe, często trudne do uwidocznienia (1, 2) (ryc. 5 i 6). Ściana jelita ślepego może wówczas nie dawać charakterystycznego obrazu prezentującego hipoechogeniczną warstwę grudkową (ang. follicular layer), która odpowiada tkance chłonnej błony śluzowej i podśluzowej. Jelito ślepe może być również objęte procesem zapalnym, co skutkuje zwykle zgrubieniem jego ściany lub, jeśli występuje, uwydatnieniem warstwy grudkowej (6, 7).
Ultrasonografia stanowi przydatną metodę diagnostyki zespołu krótkiej okrężnicy. Minimalizuje też konieczność wykonania bardziej kosztownych, wymagających znieczulenia badań obrazowych. Ponadto może być wielokrotnie powtarzana, co umożliwia ocenę dynamiki zmian, a także ocenę skuteczności terapii. Korzystając z ultrasonografii, należy pamiętać o jej ograniczeniach, które dotyczą przede wszystkim braku swoistych cech obrazu, pozwalających na ostateczne rozpoznanie charakteru zapalenia lub ewentualne różnicowanie go z procesem nowotworowym. W tym zakresie niezmiennie rozstrzygające pozostaje badanie histopatologiczne. Warto także pamiętać o atutach innych metod obrazowania w przypadkach wątpliwych.
Choć w literaturze weterynaryjnej zespół krótkiej okrężnicy opisywany jest rzadko, autor tekstu spotyka się z tytułową chorobą stosunkowo często. W środowisku lekarzy weterynarii wzrost świadomości na temat tego schorzenia może wyczulić diagnostów na dokładniejszą ocenę położenia [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
