Wybrane pasożyty wewnętrzne o potencjale zoonotycznym spotykane u psów i kotów. Cz. II. Tasiemce i nicienie
Thelazia spp.
Etiologia
Nicienie spiruroidalne z rodzaju Thelazia spp. to pasożyty mające znaczenie głównie w medycynie weterynaryjnej, ale czasami mogą zarazić ludzi. Większość zakażeń odzwierzęcych dotyczy T. callipaeda, T. californiensis i T. gulosa. Thelazia callipaeda jest szeroko rozpowszechniona w Azji i obecnie nicień ten rozprzestrzenił się po Europie kontynentalnej. Thelazia californiensis odnotowano w zachodnich Stanach Zjednoczonych, chociaż charakterystyka jego zasięgu jest niepełna. Thelazia gulosa ma szeroką dystrybucję w: Azji, Europie, Ameryce Północnej i Australii.
Cykl rozwojowy
Dorosłe osobniki usadawiają się w worku spojówkowym ostatecznego żywiciela, w którym z jajowodów samicy uwalniane są jaja z larwami pierwszego stadium (L1). Larwy L1 są spożywane przez żywiciela pośredniego – muchy żywiące się łzami. W przewodzie pokarmowym żywiciela pośredniego larwy L1 wydostają się z jaj i przechodzą do tkanek żywiciela, w tym do hemocelu, ciał tłuszczowych, jąder i pęcherzyków jajowych, gdzie nicienie te rozwijają się w kapsułkach. Zamknięte larwy linieją dwukrotnie, by stać się inwazyjną larwą L3. W pełni rozwinięte larwy L3 wydostają się z kapsułek i migrują do aparatu gębowego muchy, gdzie pozostają, dopóki mucha nie zacznie żerować wokół oczu żywiciela ostatecznego. Larwy atakują worek spojówkowy ostatecznego żywiciela w trakcie pożywiania się żywiciela pośredniego muchy i po serii linień stają się dorosłe po około miesiącu. Ludzie mogą również służyć jako przypadkowi żywiciele ostateczni po ekspozycji na zarażonego żywiciela pośredniego.
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
