Wstrząs kardiogenny, czyli chwilowa przerwa w akcie umierania… serca

Rozpoznawanie wstrząsu kardiogennego

Wstępne badanie kliniczne u pacjenta we wstrząsie kardiogennym może wykazywać różnego stopnia cechy zaburzeń świadomości (trudności z utrzymaniem pozycji ciała, osłabienie, dezorientacja, otępienie, słaba reakcja na bodźce, utrata przytomności). Osłabienie perfuzji obwodowej skutkuje: wychłodzeniem obwodowych odcinków kończyn, bladością błon śluzowych (ryc. 3), spadkiem temperatury ciała.

Osłuchiwanie, zwłaszcza w przypadku kompensacyjnego tachypnoe (skutkiem kwasicy metabolicznej), może utrudnić prawidłową ocenę stanu serca, jeśli przyczyną jest nagromadzenie płynu w worku osierdziowym czy klatce piersiowej, odgłosy oddechowe mogą być bardzo stłumione. Często jednak udaje się stwierdzić charakterystyczne cechy zaburzeń funkcji serca, takie jak: szmery sercowe, tachyarytmie, bradyarytmie z blokiem (przy równoczesnej ocenie palpacyjnej jakości i częstotliwości tętna na tętnicy udowej) czy też obecność galopu serca sugerującą wzrost ciśnienia napełniania lewej komory. Również ocena obecności (wyczuwalności) uderzenia koniuszkowego może być pomocną metodą diagnostyczną. Osłabienie lub brak tego objawu może nasuwać podejrzenie tamponady serca bądź ciężkiej kardiomiopatii rozstrzeniowej ze znaczną dysfunkcją skurczową, zaś nasilenie tego objawu wraz z zespołem małego rzutu (wychłodzenie kończyn, słabe tętno obwodowe) może świadczyć o możliwym innym rodzaju wstrząsu, takim jak septyczny czy hipowolemiczny.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas