Wstrząs kardiogenny, czyli chwilowa przerwa w akcie umierania… serca

Patofizjologia wstrząsu kardiogennego

Zawężając ogólną definicję wstrząsu podanego powyżej do wstrząsu kardiogennego, można uznać, że powstaje na skutek osłabienia pojemności minutowej, obecności stanu hipoksji w tkankach przy jednoczesnej wystarczającej (prawidłowej) objętości wewnątrznaczyniowej (6). Definicja kliniczna jest dużo bardziej szczegółowa, obejmuje utrwalony stan hipotensji (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mmHg trwające co najmniej godzinę oraz brak reakcji na podane dożylnie płyny) bądź średnie ciśnienie tętnicze krwi poniżej 65 mmHg oraz ograniczenie tak zwanego wskaźnika sercowego (CI, ang. cardiac index), czyli znormalizowanej wartości pojemności minutowej serca (CO) przeliczonej na powierzchnię ciała (poniżej 18 L/min/m2 bez wspomagania lekami inotropowo dodatnimi lub poniżej 2,0-2,2 L/min/m2 ze wspomaganiem lekami inotropowo dodatnimi) oraz ciśnienie końcoworozkurczowe w lewej komorze (LVEDP > 18 mmHg) (2, 15, 22).

Tego typu pomiary w zasadzie są nieosiągalne w praktyce klinicznej, albowiem pochodzą z pomiarów uzyskiwanych poprzez bezpośrednią kateteryzację tętnicy płucnej. Coraz śmielej wkraczają jednak do szczegółowej oceny hemodynamicznej możliwości, jakie niesie ze sobą echokardiografia dopplerowska, pozwalając w sposób niemalże nieinwazyjny i natychmiastowy ocenić stan hemodynamiczny układu krążenia.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas