Wstrząs kardiogenny, czyli chwilowa przerwa w akcie umierania… serca

Zdecydowanie najlepszą kombinacją kontrolnego ultrasonograficznego badania diagnostycznego może być włączenie protokołu RUSH (Rapid Ultrasound in Shock and Hypotension) opracowanego dla medycyny człowieka, w którym ocenie podlega zarówno serce (efektywność pompująca), jak i status wolemii pacjenta (26). Ważnym parametrem pozwalającym oceniać wolemię pacjentów i parametrem predykcyjnym prowadzonej płynoterapii są zmiany wielkości lewej komory w czasie. Można je oceniać, wykonując różne pomiary w obrazowaniu M-mode lub, co może być bardziej wiarygodne, w obrazowaniu wolumetrycznym wykorzystującym metody Simpsona. Ta ostatnia metoda jest jednak dość trudna lub wymaga pewnej wprawy (31). Do oceny wolemii pacjenta można również zastosować ocenę wielkości i zmienność oddechową żyły głównej doogonowej. Oszacowanie tych zmian opiera się na subiektywnej ocenie zmian ruchu w trakcie oddychania. Duża średnica i słaba zapadalność tego naczynia raczej będzie wymagała bardzo rozważnej płynoterapii (może nawet jej zaprzestania), podczas gdy duża zapadalność i mała średnica mogą wskazywać na duże zapotrzebowanie na płyny. W weterynarii z uwagi na znaczącą zmienność wielkości zwierząt jest to na razie element subiektywny, może jednak być pomocny w podejmowaniu decyzji klinicznych (7).

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas