Wstrząs kardiogenny, czyli chwilowa przerwa w akcie umierania… serca
Ważnym elementem diagnostycznym, w szczególności u pacjenta z obrzękiem płuc, jest okresowa ocena miąższu płuc z wykorzystaniem ultrasonografii (kiedyś wykonywano cykliczne badania radiologiczne). Wycofywanie się pionowych artefaktów rewerberacji (tzw. linii B) w kolejnych badaniach ultrasonograficznych płuc może być pomocne w podjęciu decyzji o utrzymywaniu wlewów leków moczopędnych. Do tego celu przydatny jest stosunkowo prosty do wykorzystania w praktyce klinicznej ultrasonograficzny protokół diagnostyczny o nazwie VetBLUE (10, 22).
Restrykcyjny profil napełniania lewej komory, jak wykazano w wielu badaniach, jest czynnikiem obciążającym rokowanie, niezależnie od etiologii, zwłaszcza jeżeli współistnieje on z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (32, 33). Restrykcyjny typ napełniania lewej komory jest niezwykle istotnym wskaźnikiem złego rokowania w grupie pacjentów w przebiegu kardiomiopatii rozstrzeniowej. W trakcie prowadzonego leczenia normalizacja napływu mitralnego w kierunku pseudonormalizacji lub zaburzonej relaksacji może świadczyć o względnej poprawie czynności rozkurczowej serca. Należy jednak pamiętać, że faza pseudonormalizacji (pośrednia między zaburzoną relaksacją i napływem w typie restrykcyjnym) powoduje wolniejszy spadek ciśnienia w komorze we wczesnej fazie szybkiego napełniania, co jest kompensowane przez istotny wzrost ciśnienia w lewym przedsionku, prowadząc do normalizacji gradientu ciśnienia i szybkości wczesnego napływu mitralnego. Mimo że napełnianie jest pozornie prawidłowe, istnieją istotne zaburzenia czynności komory maskowane przez wzrost ciśnienia w przedsionku. Często jednak przywrócenie takiej formy sprawności mięśnia sercowego pod wpływem leczenia farmakologicznego może wywoływać długofalową poprawę kliniczną.
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
