Wstrząs kardiogenny, czyli chwilowa przerwa w akcie umierania… serca
Badania laboratoryjne mogą być pomocne w ocenie szczególnych aspektów występowania wstrząsu kardiogennego. Wysoki poziom troponin sercowych (np. cTnI, cardiac troponin I) może skierować uwagę na przyczyny związane z uszkodzeniem mięśnia sercowego na tle zapalnym (myocarditis), urazowym, niedokrwiennym (np. w zespole skrętu żołądka) czy toksycznym. (18). Drugim wspomagającym i często istotnym badaniem jest oznaczenie stężenia peptydów natriuretycznych, najczęściej N-końcowego fragmentu mózgowego peptydu natriuretycznego (NT-pro-BNP). Peptydy natriuretyczne są również markerem rozciągnięcia mięśnia sercowego (28, 29). Oba te parametry mogą być używane razem do różnicowania przyczyn problemów sercowych lub oddechowych, a także identyfikować pacjentów z uszkodzeniem mięśnia sercowego. Wzrost poziomu NT-pro-BNP oraz cTnI wiąże się z gorszym rokowaniem u pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową i wynikającym z niej wstrząsem kardiogennym (25).
Inne niewątpliwie istotne parametry mogące służyć do oceny stanu pacjenta to stan azotemii i podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, wynikający ze złej perfuzji wątroby i nerek na skutek hipotensji wywołanej wstrząsem kardiogennym oraz – co również z tego wynika – przejście komórek na metabolizm anaerobowy i powstanie kwasicy metabolicznej, której efektem jest następczy wzrost stężenia kwasu mlekowego w surowicy krwi (hiperlaktatemia). W przypadku podejrzenia zmian mogących nasuwać przypuszczenie, że przyczyną wstrząsu może być choroba zatorowo-zakrzepowa płuc (w przebiegu różnych chorób), oprócz szczegółowej diagnostyki ultrasonograficznej (echo serca i dokładne badanie ultrasonograficzne płuc) lub, jeśli jest dostępne, badania tomograficznego klatki piersiowej, warto rozważyć również ocenę stężenia D-dimerów (11, 13).
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
