Wstrząs kardiogenny, czyli chwilowa przerwa w akcie umierania… serca

Badanie elektrokardiograficzne jest niezwykle ważnym elementem postępowania diagnostycznego, oprócz na pewno występującej kompensacyjnej tachykardii (indukowanej reakcją baroreceptorów) można obserwować skłonność do występowania innych zaburzeń rytmu serca, takich jak nadkomorowe tachyarytmie czy arytmie komorowe. Tak jak kompensacyjna tachykardia nie powinna być farmakologicznie hamowana, z uwagi na możliwość zaostrzenia objawów zaburzeń perfuzji i spadku efektywnego rzutu serca, tak inne rodzaje arytmii powinny być wnikliwie obserwowane i w przypadku nasilania objawów hipoperfuzji czy hipotensji mogących wynikać z ich występowania powinno się je aktywnie ograniczać, stosując odpowiednie leczenie. W szczególności utrwalone tachyarytmie z szybkim rytmem serca (powyżej 220-280/min u psów i powyżej 340/min u kotów) nie są w stanie generować odpowiedniego i wystarczającego napełniania rozkurczowego komór i powinny być tłumione z użyciem leków (np. betablokery – esmolol czy propranolol podawanych dożylnie). Postępowanie antyarytmiczne powinno być jednak dobierane indywidualnie, zależnie od przyczyn arytmii, i w wielu przypadkach leczenie przyczynowe polegające na wyrównaniu zaburzeń elektrolitowych, równowagi kwasowo-zasadowej czy ograniczeniu hipotensji bądź hipoksji pozwala zapanować nad zaburzeniami rytmu bez ingerencji lekami antyarytmicznymi, które, należy pamiętać, mają również potencjał nasilania arytmii (działanie proarytmiczne) bądź tendencje do wywoływania działań niepożądanych, w szczególności nasilania hipotensji (szczególnie betablokery oraz blokery kanałów wapniowych).

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas