Współpraca i wzajemna pomoc w relacji zwierzę − człowiek na przykładzie współpracy z psem. Cz. II
W opozycji do powyższej hipotezy są założenia koncepcji dających pierwszeństwo czynnikowi udomawiania (ang. domestication hypothesis). Sugerują, że wilki mają mniej rozwinięte cechy kluczowe do współpracy z człowiekiem, tj. tolerancję i uważność społeczną. Zdaniem tej części badaczy rozwinęły się one właśnie przez proces udomawiania psowatych. Ludzie wybierali bowiem te zwierzęta, które były najbardziej chętne do współpracy, co z czasem wpłynęło na pogłębienie tych prospołecznych, ułatwiających współpracę z ludźmi, cech u psów (6).
Pies – najlepszy przyjaciel człowieka, człowiek – najlepszy przyjaciel psa?
Jeżeli spojrzymy na współpracę pies − człowiek jako przykład procesu konwergencji (ang. convergent evolution, tj. powstawanie podobnych cech u niespokrewnionych ze sobą ewolucyjnie organizmów w odpowiedzi na wymagania środowiskowe) lub jako wrodzoną potrzebę psów do współpracy, wywodzącą się ze współdziałania ze sobą ich wilczych przodków, niezwykła skłonność naszych czworonożnych towarzyszy do współdziałania z nami wydaje się być naturalna i zrozumiała. Dodając do tego kwestię osiąganych przez nie korzyści (pożywienie, schronienie itd.) oraz powstających w tej relacji emocji (wydzielanie hormonów przywiązania – oksytocyny), jesteśmy w stanie potwierdzić, że pies z natury jest dla nas oddanym i chętnym do współpracy przyjacielem.
A czy my jesteśmy najlepszym przyjacielem naszego psa? Może warto pomyśleć o tym, czy w tej relacji panuje równowaga? Czy patrząc na relację z perspektywy zysków i strat, bilans ten nie wypada czasem na niekorzyść zwierząt, ponieważ zbyt często my − ludzie − przekraczamy granice relacji opartej na [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
