Wpływ doboru gum udojowych na przebieg procesu doju

Głębokość główki gumy udojowej

MPD (ang. mouthpiece depth), czyli głębokość główki gumy udojowej, określa długość odcinka łączącego otwór szczytowy gumy (ang. mouthpiece opening) z początkiem odcinka załamującego się podczas fazy masażu. MPD powinien być tak dobrany, aby przynajmniej końcowe 20 mm strzyku było w strefie masażu (poniżej MPD). Parametr ten równocześnie określa minimalną długość strzyku, który może być dojony przy pomocy danej gumy. Strzyk zawsze powinien być dłuższy niż MPD, ale krótszy niż całkowita długość gumy strzykowej (minimum o 25 mm).

Sytuacja A

Przy dobrze dobranej gumie udojowej strzyk oddziela komorę w trzonie gumy od komory w główce gumy (ryc. 8). W ten sposób tworzą się dwie przestrzenie z różnymi wartościami podciśnienia. Podciśnienie w główce nie powinno przekraczać od -10 do -15 kPa, w komorze trzonu: od -38 do -40 kPa.

Sytuacja B

Zbyt głęboka główka gumy udojowej (MPD) oznacza, że podciśnienie z trzonu przedostaje się swobodnie do komory główki (ryc. 8). W takiej sytuacji zbyt wysokie podciśnienie działa na podstawę strzyków, dodatkowo strzyk nie dosięga do strefy efektywnego masażu. W efekcie dochodzi do obrzęku, zasinienia i spowolnienia przepływu zarówno krwi w trakcie fazy masażu, jak i [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję