Wpływ chemioterapii na układ sercowo-naczyniowy

Leki alkilujące

Leki alkilujące stanowią podstawę większości terapii wielolekowych stosowanych w leczeniu guzów litych, białaczek i chłoniaków (3, 63). Do grupy tej zalicza się m.in. pochodne iperytu azotowego (cyklofosfamid, chlorambucil) oraz pochodne nitrozomocznika (lomustyna). Ich mechanizm działania opiera się na interkalacji z DNA skutkującej nieprawidłowym parowaniem zasad, depurynacją i rozpadem łańcucha DNA (63, 64).

Tworzenie połączeń pomiędzy dwoma różnymi nićmi DNA prowadzi do zahamowania replikacji. Zmiany struktury DNA hamują transkrypcję, syntezę DNA i blokują podziały komórkowe. Jest to grupa nieswoista dla fazy cyklu komórkowego, choć najsilniejsze działanie wykazuje w fazie S (63, 64).

Podobnie jak w przypadku antracyklin, negatywny wpływ na układ krążenia zależny jest od dawki, a największe ryzyko powikłań odnotowywano przy osiąganiu dawki 200 mg/kg m.c. w ciągu 2-4 dni (65).

Podejrzewa się, że grupa ta zdolna jest do uszkadzania endotelium w naczyniach krwionośnych, co skutkuje możliwością przedostania się toksycznych metabolitów na obszar miokardium (65). Na efekt bezpośredniego uszkodzenia kardiomiocytów nakładają się skutki niedokrwienia mięśnia sercowego wtórnie do tworzących się w kapilarach mikrozakrzepów (65). W medycynie człowieka notuje się powikłania klinicznie jawne na poziomie 22%, natomiast śmiertelność jest stosunkowo wysoka i wynosi około 11% (65).

Najnowsze doniesienia mówią o [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas