Wpływ chemioterapii na układ sercowo-naczyniowy
Antracykliny
Do grupy antybiotyków antracyklinowych należą często stosowane w onkologii weterynaryjnej doksorubicyna i epirubicyna. Stanowią element większości schematów terapeutycznych mięsaków tkanek miękkich i kości, gruczolakoraków oraz chłoniaków (55, 56). Do działań niepożądanych antracyklin należą m.in. supresja szpiku i zaburzenia żołądkowo-jelitowe, jednak najbardziej niebezpieczne jest uszkodzenie mięśnia sercowego (14, 15). Leki te interkalują z DNA jądrowym, co upośledza syntezę białek, oraz mają zdolność do zahamowania topoizomerazy II odpowiedzialnej za naprawę DNA (3, 57).
Dodatkowo stymulują powstawanie wolnych rodników. Kompleksy doksorubicyna-żelazo stymulują powstawanie toksycznych rodników tlenowych i reaktywnych form azotu zwiększających stres oksydacyjny, jak również są odpowiedzialne za dysfunkcję mitochondriów (3, 12, 57). Uważa się, że metabolity antracyklin wiążące DNA indukują apoptozę kardiomiocytu (3, 18). W zależności od populacji kardiomiocytów uległych apoptozie dochodzi do wprost proporcjonalnego obniżenia masy lewej komory, jak i wzrostu stężenia troponin sercowych w surowicy krwi (51).
Ze względu na dawkozależną kardiotoksyczność antracyklin ustalono maksymalną dawkę kumulacyjną doksorubicyny u psów na poziomie 240 mg/m2 (14-16).
Zmiany echokardiograficzne i zastoinowa niewydolność serca mogą pojawić się u psów po przekroczeniu dawki 150 mg/m2, jednak cechy dysfunkcji mięśnia sercowego u niektórych osobników mogą być zauważalne nawet po pojedynczym podaniu w związku ze zmienną osobniczo wrażliwością na antracykliny (14). Wcześniej niż [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
