Wektorowa rola kleszczy atakujących psy w Polsce
Żerowanie kleszczy na żywicielu
W trakcie żerowania kleszcze wydzielają do rany szereg substancji o działaniu m.in.: przeciwbólowym, przeciwświądowym, immunomodulującym, antykoagulacyjnym i rozszerzającym naczynia krwionośne. W efekcie u żywiciela może dochodzić do wystąpienia reakcji alergicznych i zapalnych. Ponadto substancje te wspomagają transmisję patogenów (wirusy, bakterie, pierwotniaki), które dodatkowo wykorzystują mechanizmy obronne żywiciela uruchomione na skutek żerowania kleszczy (23). Rolę w przenoszeniu patogenów odgrywa również mikrobiota kleszczy, która może wspomagać lub hamować namnażanie i transmisję wybranych mikroorganizmów. Prowadzone obecnie badania wskazują, że niektóre symbionty kleszczy będą mogły być prawdopodobnie wykorzystywane w przyszłości jako markery przydatne we wczesnym rozpoznawaniu niektórych chorób odkleszczowych (24).
Złożoność procesów zaangażowanych w skuteczną transmisję patogennych mikroorganizmów sprawia, że zakażenie żywiciela jest możliwe dopiero po pewnym czasie od rozpoczęcia żerowania. Obecnie wiadomo, że najszybciej dochodzi do przekazywania wirusów, które są transmitowane już w kilka godzin od rozpoczęcia żerowania. Bakterie mogą być transmitowane pod koniec pierwszej doby, choć może się to znacząco różnić w zależności od rodzaju i gatunku patogenu. W przypadku krętków Borrelia minimalny czas „bezpieczeństwa” od początku żerowania nie został zdefiniowany eksperymentalnie. Natomiast pojawiają się kolejne dowody na skuteczną transmisję niektórych genogatunków tych bakterii w czasie znacznie krótszym niż 24 godziny (26). Pierwotniaki są przekazywane znacznie później, bo po ok. 48 godzinach (23).
Samce kleszczy z rodzaju Ixodes (w tym I. ricinus) nie pobierają krwi. Ich obecność na żywicielu związana jest z zapłodnieniem samicy, do którego [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
