Usprawnienie wizualizacji artroskopowej i leczenia naderwań łąkotki z użyciem dystraktora stawu kolanowego u psów
Procedury leczenia
Po wstępnej eksploracji stawu stosowano urządzenie dystrakcyjne do dokończenia oceny i przeprowadzenia planowanego leczenia. Jego aplikacja trwała średnio 11 minut (zakres: 7-13 min, SD: ± 1,9). U trzech psów badanie stawu ujawniło złożone uszkodzenia łąkotki lub chrząstki, których nie można było naprawić. U jednego z nich wykonano zogniskowaną ablację częstotliwością radiową zmienionej tkanki łąkotki (tab. 2). U tych psów średni czas wykonania całej procedury od początkowej wizualizacji bez dystrakcji wynosił 58 minut (zakres: 30-100 min; SD: ± 30). U pozostałych psów (n = 10) zdiagnozowano rozdarcie łąkotki przyśrodkowej. Zależnie od stanu tkanki łąkotki wykonano częściową meniscektomię lub zszycie łąkotki. Częściowa meniscektomia łąkotki przyśrodkowej została z powodzeniem wykonana u pięciu psów, podczas gdy u pozostałych pięciu również pomyślnie przeprowadzono zszycie łąkotki. Średni czas do zakończenia oceny i odpowiedniej techniki leczenia wynosił 117 ± 22 min (zakres: 85-145 min) (tab. 2).
Powikłania operacyjne i pooperacyjne
Jedynym powikłaniem odnotowanym podczas zabiegów u jednego psa było zerwanie nici podczas jej przepychania przez łąkotkę za pomocą igły. Przyczynę tego zdarzenia przypisano zwapnieniu tkanki łąkotki, ponieważ podczas wprowadzania igły odczuwalne było lekkie trzeszczenie. Problem został rozwiązany poprzez powtarzanie procedury aż do uzyskania szwu przechodzącego przez łąkotkę. Podczas procedur chirurgicznych nie pojawiły się żadne powikłania związane z samymi czynnościami dystrakcyjnymi. Manipulacje stawów kolanowych po artroskopii w żadnym z przypadków nie wykazały uszkodzeń tkanek miękkich ani niestabilności spowodowanej procedurą dystrakcji. Podczas [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
