Udział Polaków w rozwoju szkolnictwa weterynaryjnego w Charkowie w XIX wieku

Charkowski Instytut Weterynaryjny

Charkowski Instytut Weterynaryjny, którego losy są ściśle związane z polskimi naukowcami reprezentującymi weterynarię, był jednym z wiodących ośrodków w tej dyscyplinie na terenie Europy Wschodniej. To tu podjęto jedne z ważniejszych badań nad księgosuszem bydła i szczepieniami przeciwko tej chorobie. Placówka działała nie tylko na polu naukowym, jej wybitni pracownicy starali się przełożyć dokonania badawcze na praktykę. Wykładowcy wraz z ziemskimi lekarzami weterynarii walczyli z epidemiami grożącymi nie tylko zwierzętom, ale także ludziom. W 1889 r. założono laboratorium bakteriologiczne, w którym produkowano szczepionki i prowadzono badania naukowe.

W różnych czasach honorowymi członkami Charkowskiego Instytutu Weterynaryjnego byli Laureaci Nagrody Nobla: Iwan Pawłow i Ilja Miecznikow, Pierre Paul Émile Roux, wybitny mikrobiolog, dyrektor Instytutu Pasteura w Paryżu; Auguste Chauveau, profesor medycyny weterynaryjnej, prezes Paryskiej Akademii Nauk i Narodowej Akademii Nauk Francji; Edoardo Bellarmino Perroncito, profesor parazytologii w Wyższej Szkole Weterynaryjnej w Turynie (1).

Podsumowanie

Wybitni polscy profesorowie weterynarii: Karol Wiśniewski, Napoleon Halicki, Jerzy Poluta, dokonali tytanicznych starań zmierzających do założenia w Charkowie placówek edukacyjnych oraz tworzenia systemu oświaty i nauki weterynaryjnej. Stopniowo Charkowski Instytut Weterynaryjny stawał się jednym z prestiżowych weterynaryjnych ośrodków naukowo-edukacyjnych ówczesnej Europy Wschodniej. Pamięć o nich [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas