TTA Rapid – ciekawa alternatywa do operacji uszkodzonego więzadła krzyżowego przedniego
Do dalszej części procedury konieczne jest wprowadzenie kolejnego gwoździa, na którym założona będzie bliższa część prowadnicy piły. Gwóźdź ten, o średnicy 2,5 mm, wprowadzamy w okolicę guzka Gerdy’ego. Guzek ten leży mniej więcej w połowie odległości między guzowatością kości piszczelowej a brzegiem doogonowym tejże kości i jest z łatwością wyczuwalny po jej stronie bocznej. Najbardziej pożądana pozycja gwoździa to płaszczyzna prostopadła do kości piszczelowej (a właściwie prostopadła do płaszczyzny strzałkowej kości) oraz stycznie i doczaszkowo od guzka Gerdy’ego.
Właściwa część prowadnicy jest teraz ustalana w części bliższej przez gwóźdź, a w części dalszej – przez stopę (ryc. 3, s. 64). Należy upewnić się, że szczelina prowadnicy, a co za tym idzie – płaszczyzna cięcia, jest prostopadła do płaszczyzny strzałkowej kości piszczelowej. Ma to niebagatelne znaczenie, gdyż wykonanie osteotomii pod niewłaściwym kątem skutkuje powikłaniem w postaci zwichnięcia rzepki. Podczas wykonywania osteotomii nie ma potrzeby ustalania prowadnicy przy użyciu dodatkowych narzędzi (ryc. 4, s. 66). W trakcie cięcia ostrze piły powinno być chłodzone, aby nie dopuścić do martwicy tkanek, którą może wywołać wysoka temperatura. Do tego celu używamy roztworu soli fizjologicznej, podawanego pod ciśnieniem przez asystenta.
Gdy wykonamy cięcie, usuwamy prowadnicę i rozpoczynamy otwieranie miejsca osteotomii. Jest to ta część zabiegu, która wymaga cierpliwości i czasu. Zawsze zaczynamy od najwęższej dźwigni. Umieszczamy ją płasko w szczelinie cięcia na jej bliższym końcu. Przekręcając rączkę dźwigni w dół (w stronę stopy), stopniowo powiększamy odległość między brzegami cięcia. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
