Stopień powikłań po 214 kolejnych zabiegach TTA stosowanych w terapii zerwania więzadła krzyżowego przedniego
Omówienie
Wykorzystanie poważnych powikłań do porównania różnych technik chirurgicznych jest cennym narzędziem, ponieważ pozwala to na wyliczenie skali powikłań na podstawie prostych odpowiedzi „tak” lub „nie”. Trudno jednak uzyskać dane z badań, w których nie różnicowano powikłań na poważne bądź mniej istotne. Ponadto zdarzało się, że nie przeprowadzono ponownej interwencji chirurgicznej w przypadku problemów po pierwszym zabiegu (na przykład przy problemach z łąkotką) z powodu odmowy właściciela zwierzęcia (3, 6). W badaniu Stauffera et al. (4) wśród powikłań wymieniono złamania kości piszczelowej, nie wiadomo jednak, czy wszystkie te złamania wymagały ponownej interwencji chirurgicznej. Ostatni punkt krytyki dotyczy okresu obserwacji pacjentów. Jak wynika z tab. 2, niektóre powikłania wystąpiły po minimalnym okresie obserwacji. Oznacza to, że prawdziwa skala powikłań może być wyższa, na poziomie z innych badań.
7% poważnych powikłań po 214 zabiegach TTA to wynik na poziomie znacznie niższym niż analogiczne wyniki przedstawione w niedawnych publikacjach (3, 8-10) i porównywalny z powikłaniami po zabiegach TPLO (2, 4, 6, 15). Analiza tych danych sugeruje, ze istotne znaczenie może mieć doświadczenie chirurga. Ponieważ zabiegi techniką TPLO wprowadzono około 10 lat przed zabiegami TTA (1, 2), oczywiście lekarze czują się pewniej z tą pierwszą techniką. Hipotezę tę potwierdza raport pokazujący wysoką skalę powikłań w serii nielicznych zabiegów TPLO (7). Nawet w niniejszym badaniu widać wpływ doświadczenia, ponieważ siedem z 14 poważnych powikłań zaobserwowano po pierwszych 51 zabiegach, a pozostałe siedem rozłożone było na 163 kolejne przypadki. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
