Śledziona jako ultrasonograficzny klucz do historii chorobowej pacjenta – wybrane przypadki
Splenunculus, czyli dodatkowa śledziona
Śledziona dodatkowa jest zazwyczaj stwierdzana u pacjentów skierowanych na badanie USG jamy brzusznej w obrazowaniu B-mode, z powodów niezwiązanych z tym narządem i traktowana jest jako znalezisko przypadkowe. Może przyjmować kształt od okrągłego po trójkątny i powinna być homogeniczna oraz izoechogeniczna ze śledzioną właściwą, a hipoechogeniczna względem otaczającej tkanki tłuszczowej. Splenunculi mogą mieć różne rozmiary (zazwyczaj kilka centymetrów), występować pojedynczo lub mnogo i stanowić ektopową tkankę śledzionową odżywianą poprzez odgałęzienie tętnicy śledzionowej. Tworzą wrodzony wariant anatomiczny bądź pojawiają się na zasadzie „autoprzeszczepu” wtórnie do splenektomii czy traumy. Śledziona dodatkowa jest uznawana za wariant anatomiczny, lecz stwierdzenie jej obecności podczas badania jest ważne z punktu klinicznego, ponieważ tak jak śledziona właściwa może zostać objęta procesami patologicznymi (na przykład nowotworowymi) lub ulec skrętowi.
Największy odsetek śledzion dodatkowych (75%) znajduje się blisko wnęki naczyniowej. Pozostałe możliwe lokalizacje to obszar między głową śledziony a lewym bocznym płatem wątroby lub między ogonem śledziony a krzywizną większą żołądka. Jej obecność powinna zostać potwierdzona badaniem kontrastowym, biopsją cienkoigłową lub przy okazji laparotomii. Splenunculi uznawane są za struktury rzadko występujące w medycynie weterynaryjnej. Należy je różnicować z: powiększonymi węzłami chłonnymi śledziony, masą w obrębie ogona trzustki, powiększonymi węzłami chłonnymi kreskowymi, ze zmianami w obrębie otrzewnej (ropnie, nowotwory).
Ryc. 4. przedstawia obraz USG pacjenta skierowanego na badanie z powodu utraty łaknienia, wycofania oraz niechęci do ruchu. Obecność śledziony dodatkowej może sugerować, że [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
