Rybia łuska u psów – objawy kliniczne, rozpoznanie i leczenie
Rybia łuska nieepidermolityczna
W przypadku postaci nieepidermolitycznych rybiej łuski mutacje prowadzą do zaburzeń w metabolizmie lipidów. Wyróżnia się kilka odmian występujących u różnych ras psów, których przyczyną są mutacje różnych genów.
Rybia łuska u golden retrieverów (ARCI, ang. autosomal recessive congenital ichthyosis – autosomalna recesywna wrodzona ichtioza) jest postacią nieepidermolityczną i wydaje się występować stosunkowo często w porównaniu z innymi formami tej choroby, choć dokładne dane epidemiologiczne nie są znane. Autorzy w praktyce klinicznej spotykali się z tym zaburzeniem najczęściej u golden retrieverów. Choroba została opisana już w 2004 roku (9).
Główną przyczyną tej formy ichtiozy jest mutacja w genie PNPLA1 lub PNPLA2. Geny z rodziny PNPLA występują w dziewięciu wariantach (PNPLA1-PNPLA9), a w patogenezie może brać udział również gen ABHD5. Mutacja w tym genie została wykryta u części golden retriwerów z nieepidermolityczną postacią choroby (12). Dziedziczenie ma charakter autosomalny recesywny. W porównaniu z postacią epidermolityczną przebieg tej formy rybiej łuski jest łagodniejszy. U chorych psów obserwuje się obecność dużych, miękkich łusek, w kolorze od białego do szarego, przylegających do skóry i sierści, zwłaszcza w okolicach tułowia. Skóra na brzuchu i w pachwinach często ulega przebarwieniu. Na wewnętrznej powierzchni małżowin usznych mogą również występować ściśle przylegające do skóry białe łuski. Niekiedy stwierdza się nadmierne rogowacenie opuszek palcowych (17). Najwięcej zmian lokalizuje się na bokach ciała i grzbiecie, a głowa i kończyny zazwyczaj pozostają oszczędzone (5). Zmiany skórne [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
