Rozwój SSS od bloku I stopnia do zaawansowanych zaburzeń przewodzenia

W celu wyeliminowania innych przyczyn prowadzących do rozwoju arytmii zaleca się wykonanie badania echokardiograficznego, RTG klatki piersiowej oraz badania morfologicznego i biochemicznego krwi, ze szczególnym uwzględnieniem stężenia elektrolitów oraz hormonów tarczycy. Dodatkowym zabiegiem umożliwiającym określenie, czy w bradyarytmię jest zaangażowany nerw błędny, jest test odpowiedzi na atropinę. Polega on na podaniu zwierzęciu podskórnie, domięśniowo lub dożylnie atropiny w dawce 0,04 mg/kg m.c. Następnie, w zależności od wybranej drogi podania, obserwujemy czas, po jakim pojawia się efekt działania atropiny w postaci tachykardii. Pozytywna odpowiedź na podanie tej substancji czynnej świadczy o wzmożonym napięciu układu parasympatycznego. Po podaniu domięśniowym u zwierząt, u których węzeł SA funkcjonuje prawidłowo, częstość pracy serca wzrasta po kilkunastu minutach. Brak przyspieszenia pracy serca o co najmniej 50% w stosunku do wartości wyjściowej może świadczyć o zaburzonej funkcji węzła SA. Natomiast po podaniu dożylnym tachykardia obserwowana jest prawie natychmiastowo.

Objawy kliniczne choroby węzła SA zależą w dużej mierze od rodzaju i nasilenia zaburzeń czynności elektrycznej serca. U pacjentów, u których pojemność minutowa serca pozostaje w zakresie norm referencyjnych, choroba może przebiegać bezobjawowo. Do najczęściej obserwowanych objawów klinicznych należą zmniejszenie wydolności wysiłkowej, osłabienie, utraty przytomności, czasem nagła śmierć. Jeżeli zespołowi chorego węzła SA towarzyszą inne schorzenia serca (np. choroba zwyrodnieniowa zastawek przedsionkowo-komorowych) lub nieprawidłowa praca węzła SA jest długotrwała, może dojść do rozwoju zastoinowej niewydolności serca (ang. congestive heart failure, CHF). Obserwujemy wtedy objawy typowe dla CHF, takie jak: kaszel, niewydolność oddechowa, wodobrzusze i wodopiersie.

Celem leczenia pacjentów z SSS jest utrzymanie prawidłowej, odpowiedniej dla danego zwierzęcia częstości rytmu serca. U pacjentów bezobjawowych lub z niewielkim nasileniem objawów klinicznych, które nie mają wpływu na komfort i jakość życia, nie wdraża się leczenia. U psów, u których występują objawy kliniczne zagrażające [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas