Rozdział 11 Borelioza (choroba z Lyme) psów
Metody bezpośrednie
Hodowla Borrelia spp. jest trudna, wymaga wykorzystania specjalnych podłoży (podłoże Barbour-Stonner-Kelly’ego – BSK), a w przypadku uzyskania wzrostu bakterii ich identyfikacja oparta jest nie na ocenie morfologii komórki, lecz na właściwościach biochemicznych drobnoustrojów, ewentualnie na analizie ich DNA. Najlepszym materiałem, z którego izoluje się krętki, są bioptaty skóry pobrane z miejsca ukąszenia przez kleszcza.
W diagnostyce post mortem materiałem do badania mikrobiologicznego mogą być:
- mięśnie i ich powięzie,
- opony mózgowe,
- nadnercza,
- osierdzie oraz torebki stawowe.
Warto podkreślić różne wymagania wzrostowe poszczególnych szczepów Borrelia spp., co powoduje, że w wielu przypadkach podłoże do hodowli określonego gatunku drobnoustroju musi być odpowiednio „pod niego” przygotowane (Rodríguez-Cortés i in., 2007). Czułość badania mikrobiologicznego jest także uzależniona od materiału diagnostycznego. Jeżeli jest nim bioptat skóry pobrany z miejsca objętego rumieniem lub stanem zapalnym (np. miejsc objętych zanikowym zapaleniu skóry), wynosi ona około 70%. Wskaźnik ten jest znacznie niższy, gdy materiałem, z którego staramy się izolować krętki, jest np. płyn mózgowo-rdzeniowy czy płyn stawowy (Wilske i in., 2007).
Skuteczną metodą w rozpoznawaniu zakażeń na tle Borrelia spp. wydaje się łańcuchowa reakcja polimerazy (PCR).
Technika ta pozwala na szybką diagnozę choroby oraz identyfikację genogatunków Borrelia odpowiedzialnych za jej wystąpienie (Zygner i in., 2009). Jednak i ten test nie jest pozbawiony wad, a wyniki fałszywie ujemne są spotykane stosunkowo często. Zasadą testu jest amplifikacja, czyli namnożenie fragmentów bakteryjnego DNA wyizolowanego z tkanek zakażonego pacjenta do liczby [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
