Rola prawidłowego odżywiania u pacjentów hospitalizowanych

Parenteral – karmienie pozajelitowe – dożylne

Jest to opcja bardzo droga, o wiele mniej bezpieczna, ponieważ jest bardzo duże ryzyko infekcji. Zwierzę musi być monitorowane przez wyspecjalizowanego pracownika lecznicy weterynaryjnej. Używana jest tylko w przypadkach zwierząt w bardzo złym stanie, które potrzebują wzmocnienia przez kilka dni.

Zwykle dieta ta składa się z: białka (roztwór aminokwasów), lipidów (kwasy tłuszczowe), węglowodanów (dekstroza), ± witamin i elektrolitów (potas, fosfor, witaminy z grupy B). Dieta ta nie dostarcza minerałów oraz niektórych witamin.

Centralne żywienie pozajelitowe, ang. central parenteral nutrition (CPN)

Czas: krótkoterminowy – tylko gdy zwierzę jest w szpitalu
Osmolarność (liczba moli substancji osmotycznie czynnych w 1 litrze roztworu): 1400 mOsm/L
Pozytywy: Duża osmolarność powoduje, że dosyć łatwo można zaspokoić zapotrzebowanie kaloryczne zwierzęcia. Bardzo dobra opcja dla pacjentów w śpiączce farmakologicznej, pod respiratorem lub z ostrą dysfunkcją jelit, ponieważ podawane jest dożylnie i omija układ pokarmowy.
Negatywy: bardzo droga opcja, wymagane jest założenie dojścia centralnego, wymagane są specjalny sprzęt oraz wyszkolony personel, również jeżeli chodzi o obsługę zwierzęcia podczas karmienia, wyprowadzania na spacery itp., bardzo duże ryzyko infekcji.

Okresowe odżywianie pozajelitowe, ang. peripheral parenteral nutrition (PPN)

Czas: krótkoterminowa opcja tylko do użycia, gdy zwierzę jest w szpitalu
Osmolarność: < 650 mOsm/L
Pozytywy: omija układ pokarmowy, opcja dla pacjentów, u których karmienie [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas