Praktyczne podstawy biologicznej osteosyntezy w gojeniu złamań
Wszczepy powinny być dobrane i przygotowane przed zabiegiem. Istotne jest wykonanie dobrych badań radiologicznych. W wielu przypadkach pomocne jest wykonanie takich samych projekcji kończyny zdrowej i dopasowanie wszczepów do radiogramów zdrowej kończyny. Schmokel i in. proponują użycie długiej płyty w procedurach MIPO w celu rozłożenia napięcia na całej konstrukcji (21). Dłuższe płyty zmniejszają konieczność implantacji śrub blisko szczeliny złamania i tym samym zmniejszają konieczność preparacji i uszkodzenia tkanek miękkich w okolicy linii przełomu (20). Wynika to z rozłożenia napięcia na większym odcinku, a śruby umieszczone dystalnie znoszą większe obciążenia. Zastosowanie długich płyt z umieszczonymi dystalnie śrubami zwiększa także elastyczność zespolenia, co ma bardzo duże znaczenie w osteosyntezie zwierząt rosnących (3).
W osteosyntezie metodą MIPPO z powodzeniem stosuje się płyty DCP, LC-DCP, VCP. Istotne jest dopasowanie kształtu płytki przed jej wprowadzeniem przez wydrążony w tkankach miękkich tunel. Ewolucją stabilizacji płytowej jest stosowanie płyt blokowanych. Wydają się one idealne do stabilizacji tą metodą z wielu względów. Wkręty przeznaczone do osteosyntezy przy użyciu płyt blokowanych sztywno blokują się w płycie, tworząc z nią zwartą konstrukcję, z biomechanicznego punktu widzenia podobną do konstrukcji stabilizatora zewnętrznego.
Warto nadmienić, że pierwszy system blokowanych płyt do osteosyntezy został opracowany i wyprodukowany w Polsce (18). Pierwotną ideą wyprodukowania stabilizatora ZESPOL było połączenie właściwości mechanicznych stabilizacji płytowej, czyli sztywności i możliwości kompresji z cechami stabilizacji zewnętrznej. Stabilizator ZESPOL mógł być zastosowany naskórnie, podskórnie, ale także pod mięśniami tuż nad kością, podobnie jak płytki blokowane. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
