Podsumowanie nowych wytycznych ACVIM dotyczących klasyfikacji, diagnostyki i leczenia kardiomiopatii kotów
Leczenie
Stadium B1
Zaleca się, aby pacjenci z subkliniczną formą kardiomiopatii byli regularnie monitorowani w celu określenia stopnia progresji choroby. Wzrost powiększenia przedsionka klasyfikuje pacjenta do grupy B2. Wdrożenie leczenia u kotów w stadium B1 (z niskim ryzykiem CHF oraz ATE) nie jest zalecane i nie ma dowodów, że przynosi korzyści. Podawanie atenololu nie wpłynęło na 5-letni okres przeżycia kotów z subkliniczną postacią HCM. Nie ma dowodów na związek obecności zawężania drogi odpływu z lewej komory (DLVOTO) z zachorowalnością i śmiertelnością kotów. Udowodniono jednak, że atenolol zmniejsza gradient DLVOTO i zmniejsza częstość rytmu, dlatego u kotów z poważnym zawężeniem drogi odpływu z lewej komory i będących w fazie B1 można rozważyć podawanie atenololu (16).
Stadium B2
Koty w tym stadium wykazują zwiększone ryzyko wystąpienia objawów zastoinowej niewydolności serca oraz zatorowości obwodowej. W przypadku powiększenia lewego przedsionka, widocznego „dymu” w jego świetle oraz zmniejszonej frakcji skracania lewego przedsionka wskazane jest podawanie leków zmniejszających ryzyko zakrzepicy. Wykazano, że klopidogrel jest skuteczniejszy niż aspiryna w zapobieganiu ATE u kotów (17). U kotów z bardzo dużym ryzykiem ATE stosuje się terapię łączoną: klopidogrel z inhibitorami Xa lub z aspiryną, czasem wszystkie leki łącznie. W przypadku obecności komorowych zaburzeń rytmu stosuje się atenolol 6,25 mg/kota co 12 godzin p.o. lub sotalol w dawce 10-20 mg/kota co 12 godzin p.o. (18). U kotów z migotaniem przedsionków [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
