Podsumowanie nowych wytycznych ACVIM dotyczących klasyfikacji, diagnostyki i leczenia kardiomiopatii kotów

Badanie echokardiograficzne

Badanie echokardiograficzne pozostaje „złotym standardem” w diagnostyce kardiomiopatii kotów.

Główne wskazania do tego badania obejmują:

• epizody utrat przytomności,
• występowanie drgawek (po wykluczeniu przyczyn neurologicznych),
• rozpoznanie kardiomiopatii u spokrewnionych kotów,
• osłabienie,
• nietolerancję wysiłkową (zwłaszcza oddychanie z otwartą jamą ustną),
• stwierdzenie występowania chorób endokrynologicznych,
• obecność pasożytów sercowych,
• gorączka niewiadomego pochodzenia,
• przeznaczenie do rozrodu kota z potwierdzoną obecnością mutacji genu MyBPC3,
• obecność szmeru lub galopu w badaniu klinicznym,
• obecność trzeszczeń podczas osłuchiwania płuc,
• niemiarowa praca serca,
• zwiększona liczba oddechów,
• wodobrzusze,
• stwierdzenie tętna hipo- lub hiperkinetycznego na tętnicach udowych,
• pareza lub paraliż kończyn występujący nagle.

Badanie echokardiograficzne powinno być wykonane także u kotów powyżej 9. roku życia, u których doszło do wystąpienia objawów niewydolności serca po znieczuleniu ogólnym, płynoterapii, podaniu sterydowych leków przeciwzapalnych (1).

Podczas badania echokardiograficznego (tab. 2) należy dokonać pomiaru grubości ścian lewej komory w trybie 2D, M-mode lub obu.

Pomiary wykonuje się z projekcji prawostronnej przymostkowej w osi długiej lub krótkiej, a za wartość prawidłową przyjmuje się < 5 mm. Ważne jest, aby wykluczyć z [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas