Podstawowe zagadnienia dotyczące diagnostyki i planowania przedzabiegowego złamań kości długich u zwierząt towarzyszących
Planowanie przedzabiegowe
W planowaniu przedzabiegowym, po wykonaniu klasyfikacji MBC, wykonaniu diagnostyki obrazowej wybieramy metodę, która jest uznana przez nas za najlepszą pod względem zapewnienia optymalnych warunków gojenia. To określamy jako plan A. Następnie należy przygotować w taki sam sposób plan B oraz plan C, które różnią się przede wszystkim koncepcją łączenia kości z implantem. Głównym zagrożeniem śródoperacyjnym jest wystąpienie niedających się przewidzieć trudności, które uniemożliwiają nam wykonanie założonego planu zabiegu. Mówimy tu zarówno o możliwości wykonania prawidłowego dostępu, wytrzymałości kości i dostępnej ilości korówek kostnych do prawidłowego zamocowania wkrętów, wpływie implantu na tkanki miękkie. Plan alternatywny musi umożliwić nam wykonanie zabiegu w chwili, gdy plan główny zawodzi. W zależności od stopnia skomplikowania urazu jako alternatywę dla wcześniej planowanego dojścia małoinwazyjnego możemy rozważać wykonanie pełnego dostępu, założenie stabilizatora zewnętrznego jako alternatywę dla płyty AO czy w skrajnych przypadkach − amputację kończyny zamiast próby jej ratowania. Po przeanalizowaniu dostępnych możliwości leczenia konieczne jest omówienie planu A, B i C z właścicielami zwierzęcia. Takie postępowanie ułatwi wdrożenie leczenia, późniejszy kontakt z właścicielami w razie wystąpienia komplikacji oraz umożliwi prawidłową wycenę zabiegu, mając istotny wpływ na planowanie budżetu leczenia, co często jest czynnikiem decydującym.
Na podstawie wcześniej wykonanych prawidłowych radiogramów kości złamanej oraz kości przeciwległej kończyny należy przygotować i uformować wstępnie kształt implantu potrzebny podczas zabiegu. W przypadku zespoleń płytowych dla płyt grubego przekroju, możemy wykorzystać prasy do formowania kształtu płyty, co eliminuje kłopot ze sterylizacją tak dużych [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
