Płukanie kanałów słuchowych jako wstęp do skutecznej terapii miejscowej w przebiegu przewlekłego zapalenia zewnętrznego przewodu słuchowego u psów
W przebiegu przewlekłych procesów zapalnych w obrębie zewnętrznych kanałów słuchowych dochodzi do gromadzenia się znacznych ilości patologicznej wydzieliny, która bardzo często jest widoczna już w badaniu klinicznym w postaci różnego charakteru wypływów. Stanowi ona przeszkodę w skutecznej ocenie kanałów słuchowych oraz stanu błon bębenkowych, bez czego niemożliwe staje się skuteczne leczenie miejscowe.
Pierwszą kwestią jest wizualizacja błon bębenkowych. W przypadku znacznego nagromadzenia wysięku w świetle kanału słuchowego staje się to niemożliwe, a jest decydujące w kwestii wyboru leczenia – zarówno postaci leków, jak i substancji czynnych. Jeśli doszło do uszkodzenia błony bębenkowej lub jeśli istnieje ryzyko jej przerwania, należy zawsze wybrać kombinację substancji czynnych oraz postać leku, które będą bezpieczne w momencie ich penetracji do puszki bębenkowej, tak, aby zapobiec ototoksycznym efektom terapii. W tab. 1 zostały zebrane informacje na temat substancji czynnych bezpiecznych do stosowania w obrębie puszki bębenkowej (1). Z kolei postać leku, która warunkowana jest obecnością substancji pomocniczych, również może okazać się czynnikiem dyskwalifikującym dany preparat. W takich sytuacjach przeciwwskazane jest podawanie preparatów w formie zawiesin, które zawierają często glikol propylenowy lub ciekłą parafinę. Co więcej, zawartość alkoholu lub środków powierzchniowo czynnych również uniemożliwia zastosowanie danego preparatu w przebiegu leczenia otitis externa z uszkodzeniem błony bębenkowej. W artykule wszystkie dawki leków oraz rozmiary narzędzi mają zastosowanie u psów z uwagi na to, że w przypadków kotów płukanie zewnętrznych kanałów słuchowych wykonuje się niezmiernie rzadko.
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
