Pierwotna niedoczynność przytarczyc u psa – opis przypadku
Leczenie
Pomimo danych sugerujących, że u podłoża pierwotnej niedoczynności przytarczyc leży proces autoimmunologiczny, terapia immunosupresyjna nie jest terapią podstawową, a dane na temat jej skuteczności są fragmentaryczne (8).
Celem postępowania w przypadku pierwotnej niedoczynności przytarczyc jest więc wyrównanie deficytów wapnia oraz utrzymywanie go na odpowiednim poziomie tak, aby zapobiegać pojawianiu się klinicznych objawów hipokalcemii, a jednocześnie nie dopuścić do powikłania w postaci hiperkalcemii. Tym samym, zgodnie z zaleceniami literaturowymi, stężenie wapnia powinno być utrzymywane w dolnej granicy normy (lub nawet trochę poniżej normy, o ile nie występują objawy kliniczne). Zazwyczaj diagnoza stawiana jest w momencie występowania intensywnych objawów tężyczkowych, co wymaga wyrównania stężenia wapnia wlewem parenteralnym (w ostrej hipokalcemii najczęściej wolne podanie dożylne) (tab. 4).
Należy przy tym pamiętać, że niektóre roztwory wapnia (chlorek wapnia!) mają silne działanie drażniące, a zawartość jonów wapnia różni się w zależności od użytego związku oraz stężenia. Po wyrównaniu ostrej hipokalcemii należy wdrożyć suplementację doustną, choć stężenie wapnia najczęściej musi być stabilizowane poprzez podaż parenteralną przez co najmniej kilka dni ze względu na opóźniony efekt podawania doustnego.
Najłatwiejszą metodą jest zastosowanie iniekcji podskórnych (glukonian lub boroglukonian wapnia rozcieńczone w soli fizjologicznej 1:2, 1:3 lub 1:4) w dawce dobranej do pacjenta (średnio 60-90 mg/kg m.c./dzień w dawkach podzielonych) co 6-8 godzin lub rzadziej, w zależności od występowania objawów i stężenia wapnia w badaniach kontrolnych. Należy przy tym pamiętać, że chlorek wapnia nigdy nie powinien być podawany podskórnie. Podskórne iniekcje [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
