Patogeny odkleszczowe – Borrelia miyamotoi i Neoehrlichia mikurensis
Neoehrlichia mikurensis
Neoehrlichia mikurensis to stosunkowo niedawno odkryty patogen przenoszony przez kleszcze, będący czynnikiem etiologicznym neoerlichiozy. N. mikurensis należy do wewnątrzkomórkowych bakterii Gram-ujemnych, został sklasyfikowany jako członek rodziny Anaplasmataceae i nazwany pierwotnie „Candidatus Neoehrlichia mikurensis” w 2004 r. (10, 17, 27). Stosunkowo niedawno, bo dopiero w 2019 r., opisano izolację bakterii w czystej kulturze, a jej nazwa utraciła przedrostek „Candidatus” (39). W Europie kleszcze I. ricinus są uznawane za głównego wektora tego patogenu. Rezerwuarem N. mikurensis są gryzonie, a bakterie są szeroko rozpowszechnione u dzikich i domowych ssaków oraz ptaków. Częstość występowania N. mikurensis w kleszczach I. ricinus zebranych w 18 krajach europejskich waha się od 0,1% (Dania) do 24,3% (Węgry) (27). Materiał genetyczny patogenu został zidentyfikowany również w kleszczach D. reticulatus. Jak wspomniano wcześniej, udowodniono ich zdolność do transmisji kilku patogennych mikroorganizmów (6). Obecnie nie ma dowodów na to, że kleszcze D. reticulatus mają znaczenie epidemiologiczne w przenoszeniu N. mikurensis. Można jednak podejrzewać, że kleszcze D. reticulatus uczestniczą w krążeniu patogenu w środowisku (33). Jednakże konieczne są dalsze badania w celu oceny potencjalnej roli tego gatunku kleszczy w cyklu życiowym bakterii, ponieważ nie można wykluczyć, że kleszcze D. reticulatus nabywają patogen podczas żerowania, nie przekazując go kolejnym żywicielom (13, 33).
Pierwszy opis ludzkiej neoerlichiozy został opublikowany w 2010 r. Początkowo zakładano, że choroba ta dotyka głównie osoby z niedoborami odporności. Obecnie wiadomo, że dotyka również pacjentów immunokompetentnych (24, 40). Objawy choroby są [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
