Pasożyty jelitowe psów i ich zwalczanie
Tęgoryjce – Ancylostomatidae
Są to niewielkie nicienie, samice mieszczą się w przedziale 12-20 mm, samce są z reguły o 5-6 mm krótsze, posiadają bardzo dobrze rozwiniętą torebkę kopulacyjną. Są to gatunki krwiopijne, mają duże, rozbudowane torebki gębowe zaopatrzone w listewki tnące lub dobrze rozwinięte ząbki. Formą inwazyjną jest larwa trzeciego stadium, do zarażenia może dojść per os lub przez wniknięcie larwy przez skórę do krwiobiegu. Larwy inwazyjne tęgoryjców zachowują osłonki, co daje im dosyć wysoką odporność na warunki środowiskowe, w wilgotnej glebie, na terenach wilgotnych i zacienionych mogą przeżyć nawet kilka miesięcy. Podczas swojego cyklu rozwojowego odbywają wędrówkę przez układ krwionośny, by ostatecznie osiedlić się w jelicie cienkim, gdzie przyczepione do jego ściany za pomocą specjalnie przystosowanego aparatu gębowego, żywią się krwią. W organizmie dorosłych psów nierzadko dochodzi do zahamowania rozwoju larw i przekształcenia w larwy drzemiące, które u ciężarnych suk mogą się uaktywniać i prowadzić do zarażenia szczeniąt przez gruczoł mlekowy lub drogą placentarną. Inwazja u szczeniąt prowadzi do biegunek, odwodnienia, zahamowania wzrostu i szybko postępującej anemii, która może skończyć się śmiercią młodych zwierząt. U dorosłych zwierząt inwazja często nie daje objawów jelitowych, natomiast manifestuje się postępującą anemią. Obecność tęgoryjców często notuje się w schroniskach, w hotelach dla psów lub w ośrodkach szkoleniowych (7, 8, 15).
Włosogłówka psia (Trichuris vulpis)
Włosówka jest pasożytującym u psów i psowatych. Należy do najgroźniejszych i najtrudniejszych do [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
