Pasożyty jelitowe psów i ich zwalczanie
Dipylidium caninum – psi tasiemiec
Pies, jako zwierzę ewolucyjnie mięsożerne, może być żywicielem wielu różnych gatunków tasiemców. W czasach, w których psy były karmione odpadami poubojowymi, patrochami pozostałymi po polowaniach lub same musiały „dożywiać się”, polując na drobne zwierzęta, pies mógł być żywicielem nawet kilkunastu gatunków tych pasożytów. Obecnie, w związku ze zmianą sposobu żywienia psów i stosowania głównie karm gotowych i mięsa obrobionego termicznie, pozostał praktycznie tylko jeden gatunek – tasiemiec psi (Dipylidium caninum), którego żywicielem pośrednim są pchły i wszoły psie. Intensywność inwazji pozostałych gatunków tasiemców, np. Mesocestoides lineatus czy tasiemców z rodziny Taenidae, w tym bąblowca (Echinococcus granulosus), nie przekracza jednego procenta i ogranicza się do psów myśliwskich i pasterskich. Tasiemiec psi (Dipylidium caninum) to najczęściej notowany robak płaski u psów. Jest gatunkiem kosmopolitycznym, postać dojrzała pasożytuje w jelicie cienkim psowatych oraz kotów. Dojrzały tasiemiec osiąga 20-80 cm długości. Skoleks zaopatrzony jest w cztery przyssawki i wysuwalny ryjek uzbrojony w od 3 do 7 rzędów haków. Człony dojrzałe zawierają podwójny komplet narządów rozrodczych i po dwa kraterowate ujścia płciowe na bocznych krawędziach. Człony maciczne zawierające macicę składającą się z wielu torebek zawierających jaja. Mają zdolność ruchu i mogą aktywnie wypełzać z odbytu żywiciela ostatecznego lub z wydalonego kału. Człony maciczne tasiemca psiego przypominają kształtem pestki ogórka lub dyni, stąd wzięła się druga nazwa tego pasożyta – tasiemiec ogórkowy Taenia cucumerina. W rozwoju występuje żywiciel pośredni, którym są pchły: psia, kocia lub ludzka, oraz wszoły, np. wszoł [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
