Oś sercowo-nerkowa u psów i kotów − czyli sztuka znajdowania równowagi
Leczenie farmakologiczne CvRDH
Niestabilna postać CvRDH, taka jak w przypadkach ostrej CHF, zazwyczaj wymaga hospitalizacji, by poprawić czynność serca i złagodzić objawy zastoinowe przy jednoczesnej ocenie ryzyka dysfunkcji nerek. Stabilna postać CvRDH z CHF wymaga permanentnego podawania leków, by utrzymać taki poziom płynów, który zmniejsza obciążenie wstępne i następcze serca. Standardowa terapia CHF obejmuje: leki moczopędne, ACEI, leki rozszerzające naczynia i leki inotropowo dodatnie. Wymaga ona: indywidualnego dostosowania na podstawie częstej oceny stopnia nawodnienia, wskaźników czynności nerek, poziomu elektrolitów, ciśnienia krwi, a także oceny masy ciała i wydalania moczu (15).
W przypadkach CvRDH margines terapeutyczny leków jest niewielki, a stosowanie leków moczopędnych i ACEI może mieć niekorzystny wpływ na czynność nerek. Dlatego początkowo należy unikać nadmiernie agresywnej diurezy, bo grozi to odwodnieniem i azotemią. Stosowanie furosemidu należy rozpoczynać od dawki średniej, by po 7-10 dniach ocenić jej działanie i móc ją obniżyć do najniższej skutecznej. By minimalizować rozwój azotemii, działania mogą obejmować: zmniejszenie całkowitej dziennej dawki diuretyków, stosowanie środków rozszerzających naczynia żylne lub tętnicze w celu zmniejszenia obciążenia wstępnego i następczego oraz stosowanie pimobendanu w celu zwiększenia pojemności minutowej serca i poprawy perfuzji nerek.
Niektórzy klinicyści opóźniają wprowadzenie ACEI do stosowanych w monoterapii diuretyków, bo może to pogłębiać stopień odwodnienia. Dlatego przed ich wprowadzeniem zaleca się zmniejszyć o połowę dawkę diuretyków lub nawet przerwać ich podawanie na 2-3 dni przed wprowadzeniem ACEI, a podawanie tych leków rozpocząć [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
