Operacyjne metody leczenia zerwania więzadła krzyżowego przedniego u psów – ich zastosowanie, wady, zalety oraz najczęstsze komplikacje. Część I
Wady i zalety
Do niewątpliwych zalet stabilizacji zewnątrztorebkowej należy niska inwazyjność zabiegu, co przekłada się bezpośrednio na mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych powikłań oraz możliwość stosowania tej metody także u pacjentów, u których mogłyby wystąpić problemy z gojeniem po zabiegach osteotomii – u psów starszych lub z chorobami metabolicznymi.
Stosunkowo niewielka komplikacja technicznego aspektu wykonywania zabiegu, niewielkie koszty własne oraz zwykle brak konieczności posiadania znacznej ilości, często kosztownego, dedykowanego sprzętu – to również zalety tej techniki.
Główną wadą tej metody jest fakt, iż praktycznie każdy z użytych materiałów ostatecznie ulegnie zużyciu i w przypadku niedostatecznego zwłóknienia okołotorebkowego niestabilność przestanie być kompensowana przez implant. Należy pamiętać, iż metoda ta nie zmienia kąta tibial plateau, więc wiąże się to z przewlekłym doczaszkowym podwichnięciem piszczeli.
Choć stabilność stawu kolanowego jest zachowana (zniesiony ruch szufladowy) niezależnie od przyczyny zerwania więzadła (urazowa lub degeneracyjna), proces zapalno-zwyrodnieniowy stawu postępuje, zaś niefizjologiczne ułożenie powierzchni stawowych może w konsekwencji prowadzić do uszkodzenia lub nawet rozerwania łąkotek.
Tibial Plateau Leveling Osteotomy
TPLO opisano po raz pierwszy w 1993 roku jako metodę leczenia niestabilności stawu kolanowego u psów na skutek zerwania więzadła krzyżowego przedniego.
Poprzez zmniejszenie naturalnego kaudalno-dystalnego nachylenia tibial plateau TPLO [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
