Operacyjne metody leczenia zerwania więzadła krzyżowego przedniego u psów – ich zastosowanie, wady, zalety oraz najczęstsze komplikacje. Część I
Kwalifikacja pacjenta
Ze względu na niewielką inwazyjność metody do zabiegu stabilizacji zewnątrztorebkowej stawu kolanowego można zakwalifikować większość przypadków zerwania więzadła krzyżowego przedniego, jednakże efekt końcowy może być różny – w zależności od etiologii oraz stanu fizjologicznego pacjenta. Technika te rekomendowana jest głównie w wypadku psów małych lub lekkich ras, psów podejrzewanych o problemy ze zrostem kości po osteotomii, np. u psów geriatrycznych, zwierząt o niewielkim nachyleniu osi płaszczyzny piszczeli (Tibia Plateau Angle – TPA).
Ze względu na długofalowy efekt leczniczy bardziej rekomendowane jest stosowanie techniki zewnątrztorebkowej w przypadkach urazowego zerwania więzadła krzyżowego przedniego niż w wypadku zerwania na skutek zmian zapalno-zwyrodnieniowych prowadzących do uszkodzenia wymienionej struktury. Niewskazane jest wykonywanie zabiegu u psów o stromym TPA wynoszącym powyżej 27, u pacjentów otyłych oraz ras dużych i olbrzymich.
Powikłania
Komplikacje pozabiegowe występujące po zabiegu wykonywanym technikami zewnątrztorebkowymi nie są zwykle poważne i dotyczą przede wszystkim braku zadowalającego efektu końcowego leczenia w postaci stabilności stawu oraz ustąpienia kulawizny. Związane jest to przede wszystkim z ograniczoną wytrzymałością użytych materiałów, które zwykle ulegają mechanicznemu zmęczeniu, co z konsekwencji prowadzi do rozciągnięcia lub zerwania stabilizacji i nawrotu kulawizny.
Rodzaj użytego materiału również odgrywa swoją rolę w wystąpieniu potencjalnych powikłań. Użycie materiału o charakterze monofilamentu wiąże się z większą podatnością na czynniki mechaniczne, lecz zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia odczynów lub [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
