Niedoczynność kory nadnerczy u psów okiem praktyka

Leczenie długoterminowe

Leczenie długoterminowe pierwotnej niedoczynności kory nadnerczy obejmuje hormonalną terapię zastępczą. W przypadku izolowanego niedoboru kortyzolu stosuje się wyłącznie glikokortykosteroidy. W przypadku pierwotnej niedoczynności kory nadnerczy (choroby Addisona), czyli najczęstszej formy niedoczynności kory nadnerczy u psów, gdy dochodzi do niedoboru kortyzolu i aldosteronu, stosuje się zarówno glikokortykosteroidy, jak i mineralokortykoidy. Monitorowanie dawki mineralokortykoidów jest wykonywane na podstawie stężenia potasu i sodu oraz objawów klinicznych, natomiast glikokortykosteroidów na podstawie objawów klinicznych. W tab. 3 wymieniono objawy kliniczne powiązane z niedoborem i nadmiarem glikokortykosteroidów oraz niedoborem mineralokortykosteroidów.

Możliwości leczenia

Mieszane działanie mineralokortykoidowe i glikokortykoidowe

• Octan fludrokortyzonu (preparat medycyny człowieka Cortineff) – krótkodziałający mineralokortykoid o częściowej aktywności glikokortykosteroidowej. Początkowa dawka wynosi 0,01-0,02 mg/kg m.c./dzień doustnie, podzielona na dwa podania. Monitoring dawki przeprowadza się na podstawie stężenia sodu i potasu we krwi zazwyczaj co 7 dni. Zaleca się zmieniać dawkę o 0,025-0,1 mg na psa. Jeśli zachodzi konieczność, by podać psu wyższe dawki mineralokortykoidu, mogą wystąpić objawy jatrogennego zespołu Cushinga, jest to związane z nadmiernym działaniem glikokortykosteroidowym stosowanej dawki fludrokortyzonu. Zasadniczym minusem octanu fludrokortyzonu jest niemożność oddzielnej modyfikacji dawki glikokortykosteroidu i mineralokortykoidu, a wymagany ich stosunek [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję