Niedoczynność kory nadnerczy u psów okiem praktyka

Aldosteron

U psów z pierwotną niedoczynnością kory nadnerczy stężenie aldosteronu w surowicy było znacząco niższe niż u psów zdrowych lub z chorobą inną niż nadnerczowa. Chociaż po teście stymulacji ACTH została wykonana ocena aldosteronu, wyniki aldosteronu nakładały się w różnych badanych grupach pacjentów, dlatego oznaczenie aldosteronu ma ograniczoną wartość w diagnostyce. Okazuje się również, że stężenie aldosteronu może być niższe u psów z pierwotną normonatriemiczną, normokaliemiczną niedoczynnością kory nadnerczy, podczas gdy stężenia sodu i potasu są w normie. Dlatego też nie jest to parametr mogący odróżnić normonatriemiczną, normokaliemiczną niedoczynność kory nadnerczy od wtórnej niedoczynności kory nadnerczy (1).

Stosunek reniny do aldosteronu

Oznaczanie stężenia reniny nie jest obecnie dostępne w rutynowej diagnostyce klinicznej, dlatego – pomimo obiecujących wyników badań – nie może ono być na tym etapie rekomendowane jako narzędzie diagnostyczne (6).

Niedobór aldosteronu prowadzi do wzrostu aktywności reniny w przypadkach pierwotnej niedoczynności kory nadnerczy, a ocena stosunku reniny do aldosteronu jest bardziej wiarygodna niż ocena pojedynczych pomiarów tych parametrów (11).

Stosunek sodu do potasu

Aktualnie nie należy polegać wyłącznie na ocenie stosunku sodu do potasu, istotne są wartości bezwzględne, oddzielne zarówno dla sodu, jak i dla potasu. Wcześniej jako wysoce diagnostyczny opisywano wynik < 27, wartość dla zdrowych zwierząt określano pomiędzy wartościami 27 a 40. [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję