Najczęstsze choroby endokrynologiczne kotów – rozpoznanie i terapia
Nadczynność tarczycy
Terapie nadczynności tarczycy dzieli się na odwracalne (doustne leki przeciwtarczycowe, dieta ubogojodowa) oraz nieodwracalne (chirurgiczne usunięcie zmienionego płata oraz terapia radioaktywnym jodem).
Leki przeciwtarczycowe (tiamazol) są terapią pierwszego rzutu u 92% kotów. U części pacjentów stosowane są dożywotnio, część przyjmuje je w trakcie przygotowania do zabiegu chirurgicznego lub w oczekiwaniu na radioterapię. Stosowanie leków przeciwtarczycowych pozwala na ograniczenie kardiologicznych i metabolicznych skutków nadprodukcji hormonów tarczycy, ale nie wpływa na hiperplazję gruczołu (leki nie mają działania cytotoksycznego). Wraz z czasem trwania hipertyreozy dochodzi do powiększania się zmian, nasilania objawów chorobowych, przekształcania w zmiany rakowe. Niepokój powinno wzbudzić gwałtowne powiększenie się rozmiarów guza lub pojawienie się dużego wola. Leki nie zapobiegają również wydzielaniu już powstałych hormonów, a jedynie blokują ich syntezę. Czas potrzebny na uzyskanie eutyreozy na skutek wyczerpania się zmagazynowanych w komórkach pęcherzykowych hormonów to 2-4 tygodnie po wprowadzeniu leku.
Początkowa dawka tiamazolu u kota bez azotemii wynosi 1,25-2,5 mg, podawane dwukrotnie w ciągu doby. Pozwala na szybsze osiągnięcie eutyreozy w porównaniu ze stosowaniem raz dziennie. Stosowanie tiamazolu raz dziennie wymaga wyższej dawki, tj. 5 mg. U zwierzęcia z bardzo wysokim stężeniem T4 można początkowo zastosować dawkę 5 mg 2 razy dziennie pod warunkiem zachowanej funkcji nerek. Celem leczenia jest uzyskanie stężenia T4 w dolnej połowie zakresu referencyjnego.
Pacjenci wykazujący azotemię przed wprowadzeniem leczenia wymagają oceny funkcjonalności nerek w oparciu o klasyfikację IRIS (ang. International Renal [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
